22 gedachten over “In een woestijn kun je heel eenzaam zijn…

  1. Eenzame zandkorrels in een glazen pot die treurig de verte in staren. Ik roep niet graag in de woestijn al is eenzaamheid mijn deel en zwerf ik door de hitte van de dag onderweg naar nergens…
    (Ja, het is warm 🙂 ).

    Like

  2. niet enkel in de woestijn, toch…
    een ietwat mindere tekst dan diegene die we van Geert gewoon zijn.
    prettige dag, Lies.

    Like

  3. Goede morgen, Lies. Inderdaad, in een woestijn kan je heel eenzaam zijn en niet alleen in de echte daarbuiten maar ook in die van je hart als je daar doorheen moet…
    @Bedankt voor je lieve wensen, meid, en maak er straks een heerlijk weekend van !

    Like

  4. Slecht leesbaar die lettertjes.. ik denk dat ze in het wit beter hadden afgestoken tegen het zand.
    Maar daar gaat het natuurlijk niet om.. het is een hele mooie tekst van Geert.. daar heeft ie er meer van. 😉
    Groetjesss!

    Like

  5. Doet me denken aan een liedje van Frank Boeijen. Het gaat over zijn zus. Zij is haar man/vriend verloren bij een motorongeluk. Hij zingt: wij zijn zandkorrels in de wind… Dat vind ik een mooie vergelijking omdat je je als mens soms zo kan voelen.
    Lieve groet.

    Like

Reacties zijn gesloten.